กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อคืนฝนตกหนักตลอดคืน จนถึงเช้านี้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
ดูจากสถานการณ์นี้ ช่วงบ่ายน่าจะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เถาหวั่งซูรับเครื่องเสวยยามเช้าเรียบร้อยแล้ว จึงนั่งอ่านตำราอยู่บนตั่งข้างหน้าต่าง
ยามที่เผยจือซั่วกางร่มมาถึง ไหล่ของเขาก็เปียกชื้นไปด้วยหยาดฝน เขาปัดเท้าอยู่ใต้ชายคาระเบียง สะบัดหยดน้ำออกจากร่างกายจนหมดสิ้นจึงค่อยเดินเข้าห้อง
“รีบร้อนถึงเพียงนี้ มีเรื่องใหญ่อะไรกันหรือ?”
เผยจือซั่วนั่งลงข้างนางอย่างไม่เกรงใจ
“เรื่องที่พวกเราถูกลอบโจมตีนอกวังคราก่อน มีเบาะแสแล้ว”
เถาหวั่งซูเงยหน้าขึ้น “เป็นมหาบัณฑิตว่านจริงหรือ?”
เผยจือซั่วพยักหน้า