เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สองสามีภรรยาเอ่ยคำกระซิบกระซาบต่อกันอีกครู่หนึ่ง เผยเหยี่ยนจึงลุกขึ้นกล่าวว่า “ลานหน้ายังมีกิจธุระ ยามค่ำเปิ่นหวังจะมาหาเจ้าใหม่”
ขณะเอ่ย ยังปรายตามองนางด้วยแววตาล้ำลึกเปี่ยมความนัย
ไป๋หานดวงหน้าระเรื่อสีแดงจาง เอ่ยกระเง้ากระงอดว่า “ท่านอ๋องเดินช้า ๆ เจ้าค่ะ!”
ครู่ต่อมา แม่นมไป๋จึงเดินเข้ามารายงานว่า “พระชายา ท่านอ๋องเสด็จไปหาเถียนซื่อที่เรือนประจิมแล้วเจ้าค่ะ”
ไป๋หานกลับคืนสู่สีหน้าเย็นชาตั้งนานแล้ว นางโบกมืออย่างรำคาญใจ “ภายหน้ากำหนดการของเขา มิต้องมารายงานข้า”
แม่นมไป๋ยกถ้วยน้ำชาส่งให้นาง ลังเลอยู่ชั่วแล่น ทว่ายังคงเอ่ยอย่างกังวลใจว่า
“นายเหนือหัว หากทางท่านอ๋องล่วงรู้ว่าท่านหลอกลวงเขามาโดยตลอด วันหน้า……” เกรงว่าจะจบลงมิง่ายดาย
ไป๋หานรับถ้วยชามา จิบไปหนึ่งคำ แล้วหัวเราะเยาะหยัน “ล่วงรู้แล้วอย่างไรเล่า!”