เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของท่านหลี่ข้ามผ่านเผยจือซั่ว มองไปยังเถาหวั่งซู “พระชายาองค์รัชทายาท!”
เถาหวั่งซูก้าวขึ้นหน้า “อาจารย์!”
สายตาของท่านหลี่ทอดมองใบหน้าของเผยจือซั่วอีกครั้ง ขอบตารื้นชื้นเล็กน้อย ฉายแววโล่งอกเบาใจ
“แม้องค์รัชทายาทจะมีโทสะร้ายอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ทว่ามีจิตใจเมตตาอารี หวังเพียงพระชายาองค์รัชทายาทจะให้อภัยและผ่อนปรนให้มากในวันหน้า”
เถาหวั่งซูพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ท่านวางใจเถิด ข้าจะทำเช่นนั้น อีกทั้งเมื่อองค์รัชทายาทเจริญวัยขึ้น ก็ยิ่งเข้าใจคำสั่งสอนพร่ำเตือนในวันวานของท่าน และรู้จักระงับอารมณ์ตนเอง แม้แต่ท่านจางหวยยังกล่าวว่าองค์รัชทายาทเติบใหญ่สุขุมขึ้นมาก”
ท่านหลี่เบือนหน้าไปด้านข้าง ไอค่อกแค่กอีกหลายครา จึงค่อยหันกลับมา แววตาเปี่ยมรอยยิ้มขณะหวนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีต