เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยเหยี่ยนตื่นตระหนกจนรีบปล่อยมือทันที “เจ้า เจ้า...”
ไป๋หานได้รับโอกาสหายใจ จึงก้มตัวลงไอโขลก ๆ ออกมาหลายครา
มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครา ในแววตามิได้มีเพียงหยาดน้ำตาที่เอ่อล้น แต่ยังแฝงไว้ด้วยความคลุ้มคลั่งสายหนึ่ง
“ท่านอ๋อง โปรดอภัยที่ตัวข้าต้องพูดตรง ๆ หลายปีมานี้ผู้ที่ท่านสามารถพึ่งพาได้อย่างแท้จริงมีเพียงฝ่าบาทเท่านั้น เหล่าขุนนางในราชสำนักก็เป็นเพียงหญ้าบนกำแพง พร้อมจะโอนเอนไปตามอารมณ์ขึ้นลงของฝ่าบาทได้ทุกเมื่อ”
เผยเหยี่ยนถูกแรงกดดันของนางในยามนี้ทำให้ตื่นตะลึง จนถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
ไป๋หานก้าวเท้าบีบคั้นเข้าไปทีละก้าว
“ทว่ามองดูตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฝ่าบาทมิเพียงก้าวข้ามราชโองการของอดีตจักรพรรดิมิได้ ซ้ำยังไม่มีปัญญาทำให้สภาเสนาบดียอมเชื่อฟังในท้องพระโรง หากรอช้าต่อไป อ๋องรุ่ยกับเหล่าองค์ชายองค์เล็ก ๆ พวกนั้นก็จะเติบใหญ่ขึ้นมาแล้ว”