เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายตาของเถาหวั่งซูกวาดมองบนร่างเขาหนึ่งรอบ
เมื่อเห็นดังนั้น เผยจือซั่วจึงดึงเสื้อผ้าเข้าหากันตามจิตสำนึก
“จะ ทำอะไร”
“อยากดูว่ากำยานยั่วยวนเมื่อคืนก่อนทำให้เจ้าพิษกำเริบจนโง่เขลาไปแล้วหรือไม่”
“เจ้า เจ้าอย่าได้เพ้อเจ้อเหลวไหล สมองของข้าแจ่มใสดีนัก”
เถาหวั่งซูเอ่ยถามด้วยความจริงใจ “เช่นนั้นขอองค์รัชทายาทโปรดบอกข้า ข้าควรปรึกษาแผนรับมือกับเจ้าที่กำลังหลับใหลอยู่อย่างไร”
ช่างแถข้าง ๆ คู ๆ นัก
“เช่นนั้นเหตุใดอะไรกันไม่รอจนกระทั่งเช้าวันนี้ที่ข้าตื่นขึ้นมาเล่า”
เถาหวั่งซูแค่นหัวเราะ “หากรอจนเช้าวันนี้จริง ข้าวสารก็คงกลายเป็นข้าวสุกไปเสียแล้ว” หันกลับไปพระสนมเต๋อยังสามารถแว้งกัดเอาได้ ว่าพวกตนใช้แผนทรมานตน
ไม่มองเขาอีก เถาหวั่งซูกำชับหมอหลวงโจว “ตรวจดูอาการให้องค์รัชทายาทดี ๆ โดยเฉพาะส่วนศีรษะ”