เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด พระสนมเสียนเจิ้งร้องไห้จนเหนื่อยจึงหยุดลง
มองพระสนมเอกต้วนตรงหน้า พระสนมเสียนเจิ้งก็กระตุกมุมปาก
“ไม่คิดเลยว่าเมื่อเกิดเรื่องขึ้น คนเดียวที่ข้าสามารถปลดเปลื้องความระแวงได้ กลับเป็นเจ้า”
บุตรชายและหลานสาวล้วนอยู่นอกวัง คนที่นางปรนนิบัติดูแลมากว่ายี่สิบปีผู้นั้น มิเพียงเป็นที่พึ่งไม่ได้ ยังหันหลังแทงนางอีกหนึ่งดาบ
ส่วนกับพระสนมเอกต้วน พวกนางสองคนต่อสู้กันมาตั้งแต่ตำหนักเดิมก่อนขึ้นครองราชย์จนถึงฝ่ายใน
เมื่อสาวแย่งชิงความโปรดปราน ต่อมาช่วงชิงตำแหน่ง ต่างไม่ยอมใคร
ยามต่อสู้กันจนตาลาย ต่างอยากจะได้ยินข่าวตายของอีกฝ่ายในวันรุ่งขึ้นเสียด้วยซ้ำ
ครั้งนั้น ใครเลยจะเคยคิดว่ามีวันนี้
พระสนมเอกต้วนรับผ้าขนหนูที่นางกำนัลยื่นให้ แล้วลงมือช่วยนางชำระล้างและหวีผมด้วยตนเอง