เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามดึกสงัด ภายในโถงตำหนักแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ ณ ดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ของพระราชวัง สตรีวัยราวยี่สิบปีผู้หนึ่งสวมเสื้อตัวบางสีเขียวอ่อน เอนกายพิงอยู่บนตั่งนุ่ม
ใบหน้ารูปไข่ขนาดกะทัดรัด ริมฝีปากงดงาม จมูกโด่งรั้น ดวงตากลมโต คิ้วเรียวโก่ง ภายใต้แสงเทียนส่องสว่าง ยิ่งขับเน้นความงามอันสลัวรางเพิ่มขึ้นอีกเสี้ยว
ยามที่จักรพรรดิเซิ่งเต๋อผลักประตูเข้ามา สิ่งที่ทอดพระเนตรเห็นก็คือภาพเหม่ยเหรินเอนกายบนตั่งเช่นนี้เอง
ครั้นได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เหม่ยเหรินก็ปรายตามองมา แววตาที่ทอดมองช่างเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนดั่งจะกระชากดวงจิตวิญญาณผู้คน
เมื่อเพ่งมองจนเห็นชัดว่าผู้มาคือใคร สองตาก็พลันสว่างไสวดุจดวงดาว วิ่งเท้าเปล่าตรงเข้าไปหาจักรพรรดิเซิ่งเต๋อ
“ฝ่าบาท!”
จักรพรรดิเซิ่งเต๋อแย้มพระสรวลพลางค้อมพระวรกายอุ้มนางขึ้นมา “ไม่สวมรองเท้าอีกแล้ว ระวังจะจับไข้เอาได้”