กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจ้าไหลฝูสารเลว เจ้าจะทำอะไรกัน มีโรคตาก็ไปรักษาเสีย”
เมื่อได้ยินเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด เถาหวั่งซูก็แอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง จึงเห็นอีกฝ่ายกำลังถลึงตาใส่ไหลฝูด้วยความอับอายจนกลายเป็นโทสะ
ไหลฝูอาศัยจังหวะนั้นก้าวไปข้างหน้าแย่งเอาไม้เรียวไป
“โธ่ องค์รัชทายาท ตัดใจไม่ลงก็คือตัดใจไม่ลง เหตุใดต้องมาโทษบ่าวด้วยพ่ะย่ะค่ะ ทั้งสองพระองค์มีสิ่งใดก็ค่อย ๆ เจรจากันเถิด บ่าวจะไปชงชาหลาจวินเหมยที่พระชายาองค์รัชทายาทโปรดปรานที่สุดสักกาพ่ะย่ะค่ะ”
ไหลฝูช่างประเสริฐแท้ เถาหวั่งซูตัดสินใจว่าประเดี๋ยวจะให้เงินรางวัลแก่เขา
นางหันศีรษะไปยิ้มระรื่นกล่าวกับเผยจือซั่วว่า “องค์รัชทายาท ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นผู้ยิ่งใหญ่ย่อมมีใจกว้างขวาง ไม่มีทางถือสากับข้าน้อยเช่นข้าหรอก”