กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต่อถ้อยคำของอ๋องตวน จักรพรรดิเซิ่งเต๋อทรงพอพระทัยยิ่งนัก
“เจ้านี่นะ โตจนป่านนี้แล้วยังอ้อนอีก ไม่กลัวผู้คนหัวเราะเยาะหรือ”
“ต่อให้ลูกแก่อายุเจ็ดสิบแปดสิบแล้ว ความรักเทิดทูนที่ลูกมีต่อเสด็จพ่อ ก็ไม่มีวันเปลี่ยน”
สองคนในโถงแสดงออกถึงพ่อที่เมตตาและลูกที่กตัญญู ครั้นเถาหวั่งซูวิ่งมาถึงอย่างหอบเหนื่อย สิ่งที่นางเห็นคือเผยจือซั่วถูกกดแน่นอยู่บนม้านั่งยาว ปากถูกอุด
องครักษ์ชูไม้ตะบองที่สูงกว่าคน ฟาดลงบนร่างเผยจือซั่วครั้งแล้วครั้งเล่า
นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วร้อนใจโผเข้าไป “องค์รัชทายาท องค์รัชทายาท ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
เผยจือซั่วที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว หลับตาสนิทแน่น
ประการหนึ่งเพราะเจ็บ ประการที่สองเพราะอับอาย
หรือว่ามาสายเกินไปแล้ว