ตอนที่ 0008

⬢⬢⬢

ตอนที่ 8 เร็วเข้า ตามไป!

ธูปที่ใช้สำหรับนับเวลา เหลือเพียงประกายไฟจุดสุดท้าย

ควันสีน้ำเงินลอยอ้อยอิ่ง เห็นได้ชัดว่ากำลังจะมอดดับลงโดยสิ้นเชิง

อู๋เต๋อฟาที่เงียบมาตลอดในที่สุดก็อดกลั้นไม่ไหว เขาลูบเคราแพะของตน สายตาดูแคลนกวาดมองไปยังซื่อจื่อที่ยังคงอยู่บนเปลสนาม

“ดูท่าแล้ว ปาฏิหาริย์คงไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง”

“อาการโรคเกาต์นี้ คือลมข้อพยัคฆ์ขาว ปวดลึกถึงไขกระดูก จะเป็นไปได้อย่างไรที่เข็มเดียวแล้วจะหายได้?”

“คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง”

ชาวบ้านรอบข้างต่างเริ่มกระซิบกระซาบกัน

“ใช่แล้ว นั่นคือโรคเกาต์นะ ท่านลุงรองของข้าป่วยเป็นโรคนี้ ปวดจนอยากผูกคอตาย ดื่มยาต้มมาสามปีก็ยังไม่หาย”