เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 429 เสิ่นซือหานจากไปแล้ว
เช้าวันต่อมา หลินอวี่ลั่วขยี้ตาอย่างงัวเงีย มองเพดานเหนือศีรษะด้วยความสับสนเล็กน้อย
เธอจำได้ว่าเมื่อวานดื่มนมเสร็จแล้วคุยกับเสิ่นซือหานอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หลับไป คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบเอื้อมมือไปคลำด้านข้าง ความเย็นเยียบเสียดกระดูกบอกได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อคืนเสิ่นซือหานไม่ได้อยู่ข้างเธออย่างที่พูดไว้!
หลินอวี่ลั่วขมวดคิ้ว พลิกตัวลุกขึ้นทันที แต่งตัวง่าย ๆ เสร็จก็วิ่งลงไปข้างล่าง เธอเดินหาจนทั่วแต่ก็ไม่เห็นเสิ่นซือหาน แม้แต่รถของเขาก็ไม่อยู่แล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเสิ่นซือหาน แต่ได้ยินเพียงเสียงสัญญาณสายไม่ว่างจากระบบ เธอจำใจวางสาย คำถามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัว
เสิ่นซือหานไปไหน? ทำไมเขาไม่บอกลาเธอ?
หลินอวี่ลั่วก้าวเท้าคิดจะไปตระกูลเสิ่น เธอต้องถามถังหรงว่ารู้เรื่องที่เสิ่นซือหานจากไปหรือเปล่า