บทที่ 416 มีคนกระโดดตึก

บทที่ 416 มีคนกระโดดตึก

หลังผ่านเรื่องนี้ หลินอวี่ลั่วก็ไม่อยากอยู่ประเทศซีอีก ส่วนเสิ่นซือหานก็เซ็นสัญญากับบริษัททางนี้สำเร็จแล้ว ไม่มีเหตุผลให้ต้องอยู่ต่อ ทั้งคู่จึงขึ้นเครื่องบินกลับเมืองเอในคืนนั้น

ตอนถึงคฤหาสน์ ฟ้าก็มืดแล้ว หลินอวี่ลั่วไม่ได้ยืนกรานจะกลับโรงเรียนและพักอยู่ที่นี่เลย คืนนั้นทั้งสองกอดกันหลับไป

วันรุ่งขึ้น หลินอวี่ลั่วตื่นแต่เช้า ช่วงหลายวันที่เธอออกไปข้างนอก การเรียนก็ขาดตอนไป เธออยากรีบไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ถ้าโดนหักหน่วยกิตจนเรียนไม่จบ เธอคงเสียใจแย่

“อวี่ลั่ว รอฉันไปส่งก่อน” เสิ่นซือหานพูดกับหลินอวี่ลั่วที่กำลังจะออกจากบ้าน พลางกินอาหารเช้าไปด้วย

ใครจะรู้ว่าหลินอวี่ลั่วโบกมือปฏิเสธทันที “ไม่ต้อง ฉันคิดถึงโรงเรียนกับเพื่อนมาก นายขับรถไปทำงานเองเถอะ” พูดจบเธอก็วิ่งหายไปแล้ว

เสิ่นซือหานส่ายหน้าอย่างจนใจ วางแก้วนมลง แล้วขับรถไปบริษัทตามลำพัง