บทที่ 385 ไม่มีทางสั่นคลอนได้ง่าย ๆ

บทที่ 385 ไม่มีทางสั่นคลอนได้ง่าย ๆ

“ขอโทษเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!” ใบหน้าหลินอวี่ลั่วดูเหี้ยมเกรียมกว่าเดิม น้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง

เธอไม่เหลือความอดทนให้คนที่คอยกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้

ซือชิ่นเสวี่ยเห็นท่าทางของเธอ เหงื่อเย็นก็ผุดเต็มหน้าผาก

ริมฝีปากของเธอขยับอยู่สองสามครั้ง กำลังจะพูด แต่หางตากลับเหลือบเห็นอีกคนหนึ่ง จึงรีบยืดหลังตรง

“อาจารย์กัว สวัสดีตอนเช้า” ซือชิ่นเสวี่ยมองคนที่เดินมาแล้วเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวาน

หลินอวี่ลั่วเงยหน้า แล้วจึงเห็นหญิงวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึมกำลังเดินมาทางพวกเธอ

หลิวเซียวเซียวกระซิบเตือนข้างหูเธอ “จริงสิ คนนี้คือศาสตราจารย์กัวไหลคนใหม่ ได้ยินว่าเป็นคุณอาแท้ ๆ ของซือชิ่นเสวี่ย!”

หลินอวี่ลั่วเลิกคิ้ว เข้าใจแล้วว่าทำไมซือชิ่นเสวี่ยถึงเปลี่ยนท่าทีขึ้นมาทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” กัวไหลมองหลินอวี่ลั่วอย่างไม่สบอารมณ์