กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 377 พบอันตราย
ทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึงหลินอวี่ลั่ว สีหน้าก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ ท่าทีที่มีต่อหลินอวี่ลั่วแสดงออกมาอย่างชัดเจน
เสิ่นซือหานมองท่าทีของเขาแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณคิดว่างานของผมยังต้องพึ่งความช่วยเหลือจากคนอื่นอีกหรือ?”
ถังหรงได้ยินคำพูดนี้ก็ชะงักไป นานทีเดียวกว่าจะหาคำพูดที่เหมาะสมมาโต้แย้งได้
ถ้าเสิ่นซือหานปฏิเสธหนีชิงเพราะยังห่วงหลินอวี่ลั่ว เขาก็จัดการหลินอวี่ลั่วได้
แต่ความหมายของคำพูดเสิ่นซือหานในตอนนี้ชัดเจนว่า เขาแค่ดูแคลนตระกูลหนีเท่านั้น
เมื่อเห็นสีหน้าของถังหรงเปลี่ยนไปมาเหมือนภาพในโคมไฟหมุน เสิ่นซือหานก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ผมเชื่อว่าคุณยังมีฝีมืออยู่ ถ้าอยากยกระดับงานด้วยการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์จริง ๆ คุณก็ลองดูเองได้”
“พูดบ้าอะไรของคุณ!” ถังหรงได้สติกลับมา แล้วจ้องเขาอย่างเย็นชา “คิดว่าฉันทุ่มเททำเรื่องพวกนี้มากมายเพื่อใคร?”