กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 376 ก้าวก่ายเกินไปแล้ว
ต่อจากนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีทั้งงานและการเรียน เธอต้องอดทนใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตามลำพัง
เธอมีสีหน้าเหนื่อยล้า ค่อย ๆ หลับตาลง ใบหน้าของชายหนุ่มปรากฏขึ้นในหัว
เสิ่นซือหานจะมาหาเธอจริง ๆ หรือเปล่า?
ในเวลานี้ ที่ประเทศจีน ฟ้ามืดลงแล้ว
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็น รถเข็นจอดอยู่ข้างหน้าต่าง
เขามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ใบหน้าคมเข้มดูหม่นหมอง
หนีชิงเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยก็เห็นภาพนี้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
ที่จริงเธอไม่ค่อยชอบเวลาที่เสิ่นซือหานนั่งเหม่อตามลำพัง เพราะทุกครั้งที่เห็นเขาเป็นแบบนี้ เธอก็อดเดาไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดถึงหลินอวี่ลั่วอยู่หรือเปล่า
“ซือหาน ข้างนอกฝนตกแล้ว ช่วงนี้อากาศหนาว คุณต้องใส่เสื้อผ้าให้อุ่นขึ้นหน่อย” หนีชิงเดินเข้าไป หยิบเสื้อคลุมบนเตียงผู้ป่วยมาคลุมให้เขา