กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 275 พวกเขาติดกับแล้ว
หลินอวี่ลั่วเลิกคิ้ว “นายคงรู้ว่าฉันไม่ได้แค่อยากแก้เชือกให้ตัวเองใช่ไหม?”
เธอแก้เชือกให้ตัวเองได้แล้ว ต่อไปก็ต้องหนีไปไม่ใช่หรือ?
เกาเหยียนมองแผนของเธอออกโดยธรรมชาติ เขาเหลือบมองโอวหลานอีแล้วก็ลังเล
“รีบช่วยฉัน! ฉันยังไม่อยากตาย!” เสียงกรีดร้องหวาดกลัวของโอวหลานอีดังขึ้นอีกครั้ง
“รีบไปยืนตรงนั้นเดี๋ยวนี้ แล้วปล่อยให้ฉันหนีไปอย่างปลอดภัย ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอตายที่นี่ทันที!” หลินอวี่ลั่วชี้ไปทางหนึ่ง
เกาเหยียนขบฟันด้วยความแค้น แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ยอมทำตาม
เห็นเขาถอยไปไกลถึงสิบเมตร หลินอวี่ลั่วถึงดึงโอวหลานอีกลับมา แต่ก็เอามีดจ่อคอเธอไว้ “พวกแกอยู่นิ่ง ๆ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้เลือดแน่!”
“อ๊า—อย่าฆ่าฉัน!” โอวหลานอีเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเยียบของมีดที่แตะคอ
ในความมืด หลินอวี่ลั่วมองทางข้างหน้าไม่ชัด ทำได้เพียงค่อย ๆ คลำทางไปทีละนิด