กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 274 ผลักเธอตกหน้าผา
“อย่ามัวชักช้า” เกาเหยียนเดินเข้ามาตอนนั้น “ถ้าเรื่องล่าช้า แล้วคนข้างบนตำหนิ พวกเราก็ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบแน่”
โอวหลานอีถึงได้ปล่อยหลินอวี่ลั่ว
“แค่ก ๆ ๆ!”
ความอึดอัดในลำคอหายไปเสียที หลินอวี่ลั่วไอโขลกอยู่หลายครั้ง แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเฮือกใหญ่
แต่การกระทำของโอวหลานอีก็ทำให้เธอมีความหวังขึ้นมา
ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้พาเธอมาที่นี่เพื่อฆ่าจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่โอวหลานอีก็คงไม่ยอมปล่อยมือ
“พวกแกต้องการอะไรกันแน่?” หลินอวี่ลั่วหายใจกลับมาเป็นปกติได้อย่างยากลำบาก แล้วมองพวกเขาอย่างระแวดระวัง
โอวหลานอียืนขึ้น จ้องเธอจากที่สูงกว่า “เดี๋ยวก็รู้เอง”
เกาเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปหลินอวี่ลั่วหลายภาพติดกัน จากนั้นก็ใช้โทรศัพท์มือถือกดหน้าจออย่างรวดเร็ว