บทที่ 250 ขุดหลุมพรางให้เธอกระโดด

บทที่ 250 ขุดหลุมพรางให้เธอกระโดด

“ทำไมไม่ตอบ” เสิ่นซือหานขยับเท้า ขวางทางเธออีกครั้ง

หลินอวี่ลั่วจำต้องเงยหน้า มองเขาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า “คุณเสิ่น ฉันมีหน้าที่ต้องรายงานกำหนดการของตัวเองให้คุณทราบตลอดเวลาหรือ”

คำพูดของเธอเหมือนก้อนหินอุดอยู่กลางอกเขา

เสิ่นซือหานรู้สึกอึดอัดแน่นในอกทันที ความรู้สึกไม่สบายใจทำให้คิ้วเขาขมวดลึก

หลินอวี่ลั่วเห็นท่าทางเศร้าใจของเขา ในใจก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง

เมื่อครู่เธอพูดแรงไปหน่อย

แต่พอนึกถึงภาพที่เขาสนิทสนมกับซ่งเหยียนเหยียน สุดท้ายเธอก็เดินอ้อมเขาออกไปอย่างเงียบกริบไม่เอ่ยคำ

เดินไปได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาจากข้างหลังไม่หยุด

หลินอวี่ลั่วจำต้องหันกลับไป ก็เห็นว่าเสิ่นซือหานยังตามเธออยู่จริง ๆ