บทที่ 248 ข่มขู่เธอ

บทที่ 248 ข่มขู่เธอ

คืนนั้น หลินอวี่ลั่วฝันเรื่องหนึ่ง

ในความมืด เสิ่นซือหานค่อย ๆ เดินมาหาเธอ โดยมีซ่งเหยียนเหยียนยืนแนบชิดอยู่ข้างกาย

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พูดกับเธอด้วยถ้อยคำไร้เยื่อใยที่สุด แต่สายตาที่มองซ่งเหยียนเหยียนกลับสนิทสนมอย่างยิ่ง…

“ซือหาน!”

หลินอวี่ลั่วสะดุ้งตื่นขึ้นมา พอลืมตาก็ยังหอบหายใจถี่ ๆ

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงได้รู้ตัวว่าเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน

ตอนนั้นท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หลินอวี่ลั่วนอนไม่หลับอีกแล้ว จึงลุกจากเตียงเสียเลย

ตอนนั้นเมิ่งอีฝานโทรมา “อวี่ลั่ว! ฉันพาโอวหลานอีกลับมาแล้ว! เพิ่งออกจากสนามบิน เดี๋ยวเราไปเจอกันที่โรงพยาบาลที่เสี่ยวเข่ออยู่”

หลินอวี่ลั่วรีบกระปรี้กระเปร่า “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”