กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 234 พาพวกเขาไปเกาะร้าง
“ปล่อยฉันนะ! พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงมาพาตัวฉันไป!” พอหลินอวี่ลั่วได้สติ เธอก็ถูกพวกเขาลากออกมานอกคฤหาสน์แล้ว
หวงอวี่เฉิงหัวเราะเยาะ “หึ—ก็เพราะเมิ่งอีฝานยังอยู่ในมือเราไง ถ้าเธอยังอยากให้เขามีชีวิตอยู่ ตอนนี้ก็เดินตามพวกเราไปดี ๆ!”
แสงในดวงตาของหลินอวี่ลั่วหม่นลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอราวกับหุ่นเชิดไร้ชีวิต ไม่ขัดขืนอีก ปล่อยให้พวกเขาพาตัวขึ้นรถ
หลินอวี่ลั่วถูกหวงอวี่เฉิงคุมตัวให้นั่งอยู่เบาะหลัง เธอหันกลับไปมองคฤหาสน์ตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง หวังเพียงจะจดจำทุกช่วงเวลาที่เธอกับเสิ่นซือหานเคยใช้ร่วมกันที่นี่ไว้ให้ขึ้นใจ
ซือหาน พวกเราจะได้เจอกันอีกไหม?
รถออกตัว มุ่งหน้าไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นเจิ้งหย่วนก็ขึ้นรถอีกคัน ก่อนขับตามไปอย่างเงียบเชียบ
เขารักษาสายสนทนากับเสิ่นซือหานไปด้วย “ลูกพี่ เป็นอย่างที่คุณคาดไว้จริง ๆ พวกเขาพาคนรับใช้คนนั้นขึ้นรถไปแล้ว”