บทที่ 214 ยกหินทุ่มเท้าตัวเอง

บทที่ 214 ยกหินทุ่มเท้าตัวเอง

เมื่อผลงานชิ้นนี้ปรากฏขึ้น อาจารย์และนักเรียนด้านล่างเวทีก็ต่างเผยสีหน้าตื่นตะลึง

เพราะผลงานชิ้นนี้ของหลินอวี่ลั่วละเอียดอ่อนมาก ฝีมือก็เป็นผู้ใหญ่เกินวัย ไม่เหมือนผลงานที่คนอายุเท่าเธอจะวาดออกมาได้เลย!

หลินอวี่เตี๋ยชะงักค้างอีกครั้ง ทั้งที่ยังยืนอยู่ท่าเดิม เปลวโทสะเมื่อครู่พลันถูกกดลง สีหน้าราวกับถูกตบหน้ามานับครั้งไม่ถ้วน

เกิดอะไรขึ้น? ฝีมือของยัยบ้านนอกคนนั้นแข็งแกร่งขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?!

เมื่อครู่หยางไป๋เฉิงก็เห็นความสงสัยในสีหน้าของหลินอวี่ลั่ว แต่เขาไม่ได้อธิบายอะไรสักคำ

เพราะสีหน้าของคนด้านล่างเวทีก็มากพอจะตอบเธอแล้ว

ครั้งนี้หลินอวี่ลั่วได้รางวัลที่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาเข้าข้าง แต่เป็นเพราะเธอตั้งใจกับผลงานชิ้นนี้จริง ๆ ผลงานนี้เอาไปจัดแสดงในนิทรรศการภาพวาดได้เลย

“พระเจ้า! นี่หลินอวี่ลั่ววาดจริง ๆ เหรอ? ตอนแรกฉันคิดว่าเธอเป็นแค่มือสมัครเล่น ไม่คิดว่าจะเป็นตัวท็อป!”