กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 197 เขาคือพี่เจ็ด
“ได้ งั้นผมก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว” อาจารย์ใหญ่ยิ้ม แล้วตอบรับเสียงเบา
คนตรงหน้าคนนี้เป็นคนที่ห้ามล่วงเกิน ไม่ว่าหยางไป๋เฉิงจะขออะไร เขาก็จะพยายามทำให้เต็มที่
หลังออกจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ หยางไป๋เฉิงก็ไปยังห้องทำงานของตัวเอง ซึ่งอยู่ข้างห้องวาดภาพ สะดวกมากทีเดียว
แม้ในแต่ละสัปดาห์เขาจะมีสอนไม่กี่คาบ แต่นี่คือการแสดงให้เห็นว่าโรงเรียนให้ความสำคัญกับเขา ไม่ใช่ทุกคนจะได้รับการดูแลแบบนี้
ห้องทำงานตกแต่งเรียบง่ายและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายศิลปะตามที่เขาต้องการ เต็มไปด้วยอุปกรณ์วาดภาพทุกชนิด เรียกได้ว่ามีครบครัน
หยางไป๋เฉิงเดินไปที่หน้าต่าง มองร่างวัยเยาว์ด้านนอก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า “นี่แหละชีวิตในรั้วโรงเรียนที่ผมใฝ่ฝันมาตลอด ดูท่าผมมาถูกที่แล้ว”