กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 188 ถามกันต่อหน้า
“คนตั้งเยอะกำลังมองอยู่ ฉันคิดว่าคุณคงไม่อยากให้เรื่องน่าอับอายไปกว่านี้ใช่ไหม?”
ตอนนี้เสิ่นซือหานได้เปรียบแล้ว จึงรุกต่อเพื่อให้เรื่องนี้จบลงเสียที
ฉู่หย่าหานสีหน้าบูดบึ้ง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
แม้จะไม่ยอมใจ แต่ตอนนี้เธอทำได้แค่ยอมถอย สีหน้าโกรธเกรี้ยวขณะเดินจากไป
เดิมทีฉู่หย่าหานเป็นครูที่ดูอ่อนโยนในสายตาทุกคน แต่ตอนนี้ภาพลักษณ์ทั้งหมดพังทลาย ทำให้ความประทับใจที่คนมีต่อเธอลดลงไปมาก
หลังจากฝูงชนแยกย้าย เสิ่นซือหานก็เดินไปหาหลินอวี่ลั่ว แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “เอาละ อย่าโกรธเลย ไปนั่งพักที่อื่นกันสักครู่”
ดูออกว่าหลินอวี่ลั่วก็โกรธมากเช่นกัน เพราะถูกปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรม เห็นแล้วเขาปวดใจ
“เปล่า ฉันแค่คิดว่าเธอคงไม่ยอมจบง่าย ๆ ยังไงฉันก็เป็นนักเรียนของเธอ ถ้าเธอคิดจะเล่นงานฉัน ต่อไปก็หาเหตุผลได้ตลอด”