กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 182 ปล่อยเธอไป
เมื่อเมิ่งอีฝานเห็นโอวหลานอีถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ เขาก็ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
แม้ครั้งนี้โอวหลานอีจะใช้ประโยชน์จากเขาอีกครั้ง แถมเกือบก่อเรื่องใหญ่ แต่เขาก็ยังตัดใจไม่ได้ ไม่อยากให้เธอได้รับอันตราย
ดวงตาของโอวหลานอีพลันเป็นประกาย ราวกับเห็นฟางช่วยชีวิต คิดว่าตัวเองรอดแล้ว
“อีฝาน ช่วยฉันด้วย ฉันยังไม่อยากตาย”
โอวหลานอีมองเมิ่งอีฝานอย่างอ้อนวอน ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารมาก
ตอนนี้เธอทำได้เพียงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเมิ่งอีฝาน จึงพยายามเอาใจเขาสุดกำลัง
แต่สีหน้าของเมิ่งอีฝานกลับมืดครึ้มลง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง “เธอนับได้ไหมว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่ใช้ประโยชน์จากฉัน ฉันเป็นอะไรกันแน่ในใจเธอ เธอเคยมองฉันเป็นคนบ้างไหม?”
ครั้งนี้เขาระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างสิ้นเชิง ไม่อาจทนต่อการหลอกลวงของโอวหลานอีได้อีกแล้ว