บทที่ 174 ขาป่วยเรื้อรัง

บทที่ 174 ขาป่วยเรื้อรัง

หลินอวี่ลั่วมองอาหารเสริมตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง “ขอบใจนะ เธอมีน้ำใจจริง ๆ”

ที่จริงเธอไม่ได้คิดเลยว่าการตกน้ำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร แต่คนรอบข้างกลับเป็นห่วงกันมาก พอเห็นแบบนั้น เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย

ตอนนั้นเอง ชุยจื่อเกิงก็เดินเข้ามาใกล้ เขาตบไหล่เธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม

“ฉันไม่มีอะไรดี ๆ จะให้เธอ รู้ว่าเธอยังไม่ได้กินข้าว ก็เลยตั้งใจซื้ออาหารกลับมาให้ ยังไงก็ต้องกินให้อิ่มก่อนสิ”

เดิมทีหลินอวี่ลั่วไม่ค่อยอยากอาหาร แต่เมื่อรู้ว่าชุยจื่อเกิงอุตส่าห์มีน้ำใจ เธอก็พยักหน้ารับไว้

ฮวาฮวากลับไปนั่งบนเตียง ก่อนถอนหายใจอย่างจนปัญญา สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

เห็นดังนั้น หลินอวี่ลั่วก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วถามอย่างเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น ทำไมทำหน้าอมทุกข์แบบนั้น”

ฮวาฮวาก้มหน้าลงเล็กน้อย มือทั้งสองกำแน่น สีหน้าหม่นหมองมาก