กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 172 ออกจากโรงพยาบาล
“ต้องให้ฉันพูดอีกกี่ครั้งเธอถึงจะเข้าใจ? เราไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว เลิกทำเป็นฉลาดแบบนี้ได้ไหม?”
เมิ่งอีฝานกำหมัดแน่น มองโอวหลานอีจากที่สูงด้วยแววตาไร้ความรู้สึก
เรื่องราวในอดีตยังคงผุดขึ้นมาในหัว เขาคิดว่าตัวเองปล่อยวางอดีตและใช้ชีวิตดี ๆ ต่อไปได้แล้ว แต่ไม่คิดว่าโอวหลานอีจะกลับมาหาถึงบ้าน
เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ตัวเองเคยรักสุดหัวใจ คงไม่มีใครใจแข็งได้จริง ๆ ตอนนี้ในใจเขาก็เจ็บปวดเช่นกัน
แต่เพื่อไม่ให้กลับไปซ้ำรอยเดิม เขาทำได้เพียงบังคับตัวเองให้ทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่รออยู่คงเป็นหายนะที่ไม่อาจหวนคืน
“ฉันรู้ แต่แค่อยากมาหานาย ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ให้อยู่ด้วยสักคืนได้ไหม?”
แววตาของโอวหลานอีมีประกายชื้นวาว มือทั้งสองข้างกำแน่น ดูเหมือนกำลังประหม่า
ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องหาทางอยู่ที่นี่ให้ได้ก่อน ถึงจะมีโอกาสหาของชิ้นนั้นเจอ