บทที่ 171 ตามตื๊อไม่เลิก

บทที่ 171 ตามตื๊อไม่เลิก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหลินอวี่ลั่วก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นมีแต่สีขาวจ้าบาดตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูก

“ในที่สุดเธอก็ตื่นแล้ว รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”

แววตาของเสิ่นซือหานสว่างวาบ เขาลูบศีรษะหลินอวี่ลั่วเบา ๆ พลางถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เขาอยู่เป็นเพื่อนหลินอวี่ลั่วไม่ห่าง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมา อารมณ์ก็พลอยแจ่มใสตามไปด้วย

“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องช่วยฉัน ถึงฉันจะจำเหตุการณ์ตอนนั้นไม่ได้แล้ว แต่นายคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหม?”

หลินอวี่ลั่วส่ายหน้า ก่อนมองเสิ่นซือหานอย่างจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

ตอนนี้เธอยังฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่ แต่คำพูดคำจากลับยังคงเป็นห่วงเสิ่นซือหาน

วินาทีที่ตกลงไปในแม่น้ำ ในหัวเธอมีแต่เรื่องของเสิ่นซือหาน เธอคิดถูกจริง ๆ ที่เสิ่นซือหานเป็นคนช่วยไว้ นับว่าไม่ทำให้เธอผิดหวัง