กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 169 ตกน้ำ
อันตรายที่ไม่รู้ที่มานี่แหละทรมานที่สุด เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไร หรือจะเกิดขึ้นในรูปแบบไหน
เพราะอย่างนั้นทุกวันถึงต้องหวาดระแวง ระมัดระวังไปหมด ใครจะทนไหว
“เธอไม่ต้องกังวล มีฉันอยู่ ไม่มีใครกล้าทำร้ายเธอ”
เสิ่นซือหานตบไหล่หลินอวี่ลั่วเบา ๆ แววตาอ่อนโยน แตกต่างจากภาพลักษณ์เด็ดขาดที่เขาแสดงต่อคนนอกโดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นภาพนั้น ซ่งซือเหอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนพูดอย่างแปลกใจว่า “ตอนนี้พวกนายสนิทกันขนาดนี้แล้วหรือ ไม่คิดจะเห็นฉันเป็นคนนอกเลยหรือไง”
ตอนรู้ว่าคนที่หลินอวี่ลั่วจะแต่งงานด้วยคือเสิ่นซือหาน เขาตกใจจนพูดไม่ออก ทำอะไรเปลี่ยนแปลงไม่ได้เลย
ตอนนั้นหลินอวี่ลั่วไม่เต็มใจเอามาก ๆ อาจเป็นเพราะยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของคุณชายสามสกุลเสิ่นก็ได้ แต่ตอนนี้ทั้งคู่กลับสนิทสนมราวกับคู่รักที่กำลังหวานชื่น