บทที่ 147 เสื้อผ้าเปื้อน

บทที่ 147 เสื้อผ้าเปื้อน

เพราะถ้าใครไม่เข้าใจทฤษฎีดนตรีพวกนี้ ก็ไม่มีทางฟังออกว่าเพลงของเธอมีรายละเอียดเล็ก ๆ มากมายขนาดนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่จุดที่เธอตั้งใจออกแบบไว้ จ้าวเยี่ยนหลินก็ยังสัมผัสได้ นี่ทำให้เธอประหลาดใจมาก

จ้าวเยี่ยนหลินยิ้ม ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันเรียนไวโอลินมาตั้งแต่เด็ก พอจะเข้าใจอยู่บ้าง แต่ฝีมือด้านดนตรีของฉันสู้เธอไม่ได้แน่นอน”

เพลงที่เรียบเรียงได้สมบูรณ์ขนาดนี้สามารถวางจำหน่ายในตลาดได้เลย แถมต้องดังเป็นพลุแตกแน่นอน

เธอไม่คิดเลยว่าหลินอวี่ลั่วจะศึกษาดนตรีมาอย่างลึกซึ้งขนาดนี้ ทำให้เขานับถือขึ้นมาทันที จนแทบอยากเรียนรู้จากเธอ

“ไม่ได้เก่งเว่อร์อย่างที่นายพูดหรอก เพลงนี้แค่พอเอาขึ้นเวทีได้เท่านั้น ถ้าพี่ชายฉินเฟยอวี่ได้ยินเข้า คงด่าฉันยับแน่”

หลินอวี่ลั่วยิ้มเขิน ๆ ประโยคหลังพูดเสียงเบามาก เพราะไม่อยากให้เฉินเจี้ยนอวี่ได้ยิน