กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 146 ซ้อมการแสดง
เมื่อได้ยินหลินอวี่ลั่วพูด ไป๋ซือเฉินก็ซาบซึ้งใจมาก ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันรับน้ำใจไว้ แต่ตอนนี้หน้าที่สำคัญที่สุดของเธอคือเรียนหนังสือ วิ่งไปวิ่งกลับเหนื่อยเปล่า ๆ”
ร้านอาหารที่เขาเปิดอยู่ห่างจากโรงเรียนของหลินอวี่ลั่วพอสมควร ถ้าให้เธอเดินทางไปกลับทุกวัน เขาคงรู้สึกไม่สบายใจ
อีกอย่าง หลินอวี่ลั่วเป็นแก้วตาดวงใจของพี่น้องพวกเขามาตลอด จะให้เธอมาทำงานหนักได้อย่างไร
“พี่หก ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ฉันไม่ได้มาทุกวัน แค่ว่างเมื่อไรก็จะแวะมาช่วยพี่ทำงานนิดหน่อย อย่าปฏิเสธเลย”
หลินอวี่ลั่วจับแขนไป๋ซือเฉินเขย่าไปมา แถมยังทำปากยื่น เริ่มออดอ้อนเขา
เพราะเธอรู้ว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ ไป๋ซือเฉินคงไม่ยอมแน่
เป็นอย่างที่คิด พอไป๋ซือเฉินเห็นท่าทางของหลินอวี่ลั่วก็ยอมทันที พูดอย่างจนปัญญาว่า “ก็ได้ แต่อย่าทำจนเหนื่อยเกินไป”
เขาต่อต้านการอ้อนของหลินอวี่ลั่วไม่ได้เลย เธอพูดอะไร เขาก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล