กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 115 ซุปไข่ฝอย
“ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว วันนี้รอดพ้นอันตรายมาได้ทั้งที ต้องกินมื้อใหญ่สักหน่อย”
เรื่องกินฟรีฉันถนัดอยู่แล้ว ต้องอาศัยโอกาสนี้จัดหนักเสิ่นซือหานให้เต็มที่!
หลินอวี่ลั่วสั่งอาหารมาส่งตั้งหลายอย่าง เห็นชัดว่าคนเดียวกินไม่หมด แต่เสิ่นซือหานก็ไม่ได้ว่าอะไร
ไม่นานอาหารที่สั่งก็มาส่ง เสิ่นซือหานนำไปวางบนโต๊ะ
ตอนนั้นหลินอวี่ลั่วเริ่มอดใจไม่ไหว เธอถูมือแล้วเปิดกล่องอาหารอย่างกระตือรือร้น
“ว่าแต่เธอกินคนเดียวหมดจริงเหรอ? กินเยอะขนาดนั้นเลย?”
เสิ่นซือหานเห็นท่าทางตื่นเต้นของหลินอวี่ลั่วก็ขมวดคิ้ว อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
เขาไม่รู้เลยว่าคำถามแบบนี้ไม่ควรถามผู้หญิง บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่ได้มองหลินอวี่ลั่วเป็นผู้หญิงทั่วไปจริง ๆ
อย่างไรหลินอวี่ลั่วก็สู้กับชายร่างกำยำหลายคนได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังเคยเห็นเขาจัดการคนอื่นเสร็จแล้วหันมายิ้มเรียกเขา “พี่เสิ่น”