กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 112 ถูกน้ำร้อนลวก
ตอนนี้เธอแค่อยากให้ตัวเองได้อยู่อย่างสงบ ไม่อยากเถียงเรื่องไร้สาระพวกนี้ เพราะมันเปลืองแรงใจเกินไป
แต่คนกลุ่มนั้นไม่คิดจะปล่อยหลินอวี่ลั่วไปง่าย ๆ กลับยิ่งพูดจาเหน็บแนมแดกดันหนักขึ้น
“ดูสิ เธอเพิ่งมาได้ไม่นานก็ทำที่นี่วุ่นวายไปหมดแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ครอบครัวส่งเธอไปอยู่ชนบทตั้งแต่เด็ก คงมีเหตุผลของเขา”
คนที่พูดจาอวดดีชื่อซูเจียอี ครอบครัวพอมีฐานะอยู่บ้าง เธอมาที่นี่ก็แค่หาที่เรียนไปอย่างนั้น ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
ครอบครัวปูทางไว้ให้เธอตั้งนานแล้ว ต่อให้ไม่พยายาม โตไปก็ยังได้งานดี ๆ อยู่ดี เธอจึงไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา
“คนไม่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะอย่างเธอควรลาออกตอนนี้ แล้วกลับไปสืบทอดกิจการครอบครัว จะได้ไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่”
หลินอวี่ลั่วแค่นหัวเราะ เดิมทีเธอไม่อยากสนใจพวกน่าเบื่อพวกนี้ แต่ก็ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดเหลวไหลต่อไปไม่ได้