บทที่ 100 แผนการของแม่ลูก

บทที่ 100 แผนการของแม่ลูก

ทั้งสองจ้องตากัน ราวกับยังคิดไม่ออกว่าจะเริ่มพูดอย่างไร ต่างฝ่ายต่างเงียบงัน

สุดท้ายหลินอวี่ลั่วก็เป็นฝ่ายพูดก่อน เธอแบมือให้เสิ่นซือหานดู ข้างในมีปิ่นติดผมรูปเปลือกหอยมุกชิ้นเล็กประณีตอยู่ชิ้นหนึ่ง

“คุณให้ของชิ้นนี้ฉันทำไม นี่ไม่ใช่ของฉัน”

เมื่อครู่เสิ่นซือหานเดินวนไปมาในแถวของห้องเรียน ก่อนจะหยุดอยู่ข้างเธอ ฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ยัดของชิ้นหนึ่งขนาดประมาณเหรียญลงในมือเธอ

ตอนนั้นหลินอวี่ลั่วไม่รู้ว่ามันคืออะไร ต่อมาเธอแอบมองดูแวบหนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกก็วนเวียนอยู่ในใจ

ปิ่นติดผมชิ้นนี้เป็นของที่เธอเคยอ้อนให้เสิ่นซือหานซื้อให้ตอนพักอยู่ในบ้านพักตากอากาศของเขา และเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เสิ่นซือหานให้เธอ เสิ่นซือหานเป็นคนซื้อปิ่นชิ้นนี้ให้เธอ

เธอทะนุถนอมปิ่นติดผมชิ้นนี้มาก ถึงขั้นไม่ยอมเอามาติดผมด้วยซ้ำ ทุกวันเธอจะหยิบออกมาดู ค่อย ๆ เช็ดฝุ่นออกอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บกลับเข้าไป