บทที่ 95 ที่แท้คนโสดก็เป็นเธอเอง

บทที่ 95 ที่แท้คนโสดก็เป็นเธอเอง

พอพูดจบซ่งซือเหอก็รู้ตัวทันทีว่าครั้งนี้ตัวเองหุนหันพลันแล่นเกินไป เขากับไป๋ซือเฉินตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกว่าจะไม่บอกเรื่องนั้นให้หลินอวี่ลั่วรู้ แล้วตอนนี้จะไปโทษเธอที่พูดแทนไป๋ซือเฉินได้อย่างไร

แต่เขากลับพูดคำขอโทษไม่ออก เมื่อเห็นใบหน้าที่ตกใจอย่างชัดเจนของเธอ ซ่งซือเหอก็หยิบบุหรี่ซองหนึ่งที่ซื้อไว้นานจนไม่รู้ว่าเมื่อไรออกมาด้วยความหงุดหงิด ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วจุดสูบเฮือกใหญ่ แต่กลับสำลักควันเสียเอง

“แค่ก ๆ แค่ก ๆ”

“พี่ห้าทำอะไรน่ะ นายคิดว่าฉันพูดแทนพี่หกผิด งั้นก็บอกฉันมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้ได้ยังไงว่าควรจัดการความสัมพันธ์ระหว่างพวกนายยังไง แล้วฉันจำได้ว่านายไม่สูบบุหรี่ไม่ใช่เหรอ สูบไม่เป็นก็อย่าฝืนตัวเองเลย”

หลินอวี่ลั่วมองท่าทางอึดอัดของซ่งซือเหอด้วยสีหน้าซับซ้อน ยื่นมือไปแย่งบุหรี่จากมือเขามา จากนั้นก็โยนมันทิ้งลงถังขยะพร้อมกับซองที่ยังแทบไม่ได้ใช้