บทที่ 77 การปลอบใจตัวเองของผู้อ่อนแอ

บทที่ 77 การปลอบใจตัวเองของผู้อ่อนแอ

หลินอวี่ลั่วถูกสายตาของเขาจ้องจนรู้สึกขนลุก ฝืนยิ้มออกมา คู่หมั้นหญิงของตระกูลเสิ่นเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายของเธอแล้ว คิดถึงพี่ชายของเธอจัง เธอเชื่อว่าถ้ามีพวกเขาอยู่ด้วย พวกเขาต้องสั่งสอนเสิ่นซือหานได้ดีแน่ ให้เขาได้รู้ว่าอย่าคิดเพ้อเจ้อกับเธออีก

ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันเช่นนั้น เธอรู้สึกว่าขาแทบจะชาไปหมดแล้ว ในที่สุดเสิ่นซือหานก็ขยับตัว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เอี่ยมจากลิ้นชักสูงครึ่งตัวคนข้างประตู นี่เป็นโทรศัพท์ที่ซ่งซือเหอส่งมาเพราะกังวลว่าจะติดต่อหลินอวี่ลั่วไม่ได้อีก แต่ตอนนี้เบอร์โทรศัพท์ของซ่งซือเหอไม่อยู่ในเครื่องแล้ว ซิมการ์ดก็เป็นอันใหม่ มีแค่เบอร์ของเขา เสิ่นซือหาน คนเดียว

หลินอวี่ลั่วรับโทรศัพท์เครื่องใหม่ไปอย่างดีใจ เปิดเครื่องแล้วกดเข้าไปในรายชื่อผู้ติดต่อคล่องแคล่วในรวดเดียว

“ให้ฉันเหรอ? งั้นฉันก็โทรหาพี่สามกับพี่ห้าได้แล้วสิ”