บทที่ 76 ความเข้าใจผิดยิ่งลึกซึ้ง

บทที่ 76 ความเข้าใจผิดยิ่งลึกซึ้ง

เมื่อเห็นว่าไม่มีธุระอะไรแล้ว ซ่งซือเหอก็คิดจะออกไป แต่ตอนใกล้ถึงประตูกลับถูกเสิ่นซือหานเรียกไว้

“อย่าลืมเรื่องนั้น เธอกล้าลงมือกับลั่วลั่ว ก็มีแต่ทางตาย”

“เรื่องนี้ให้ผมจัดการเอง ผมจะทำให้เธอไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีก”

ซ่งซือเหอปิดประตู ทิ้งให้เสิ่นซือหานอยู่เฝ้าหลินอวี่ลั่วที่ยังไม่ฟื้นเพียงลำพัง

หลินอวี่ลั่วหลับไปเต็มวัน พอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาตีห้าของเช้าวันถัดมา

คนแรกที่เธอเห็นหลังลืมตาคือเสิ่นซือหานซึ่งหลับอยู่บนเก้าอี้ คนที่ปกติทำได้ทุกอย่างต่อหน้าเธอ พอยามหลับกลับดูอ่อนโยนอย่างผิดคาด ไม่มีท่าทีคุกคามให้เห็นแม้แต่น้อย

ฟ้านอกหน้าต่างเพิ่งเริ่มสาง หลินอวี่ลั่วมองเสิ่นซือหานที่ดูอิดโรยอยู่เล็กน้อย ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะกอดผ้าห่มแล้วค่อย ๆ คลุมให้เขาอย่างระมัดระวัง