กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 233 ที่แท้ตอนเด็กพวกเราเรียนโรงเรียนอนุบาลเดียวกันนี่เอง
เฉินซิงเหยาถือรูปถ่ายหมู่ใบที่มีคนอยู่มากที่สุด ชี้เด็กผู้ชายตัวเล็กที่นั่งอยู่แถวหน้าและก้มหน้าอยู่ในรูปให้เกาเฉิงดู
“นี่ใช่นายหรือเปล่า?”
“อะไรนะ?” เกาเฉิงรีบขยับเข้าไปดู เด็กผู้ชายในรูปก้มหน้าอยู่จนมองใบหน้าไม่ชัด เขาส่ายหน้า “นี่...ดูออกได้ยังไงว่าเป็นฉัน?”
รูปถ่ายหมู่ใบนี้น่าจะเป็นรูปถ่ายรวมของเด็กทั้งห้อง มีเด็กมากกว่าสามสิบคนนั่งเบียดกันอยู่ ใบหน้าของแต่ละคนมีขนาดแค่เล็บมือ
เมื่อสิบกว่าปีก่อน กล้องที่โรงเรียนอนุบาลใช้ยังไม่คมชัดเท่ากล้องดิจิทัลสมัยนี้