กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั่วทั้งเผ่าอสูร ต่างติดค้างกรรมแห่งการซ่อมแซมสวรรค์หนึ่งต่อคนในประตูสำนักเขาไท่ยฺวิ๋น
ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าอสูรมากมายมองหน้ากันไปมา
เพียงรู้สึกว่าตนแบกรับหนี้สินที่ทั้งชีวิตก็ยังไม่ชำระหมดเหมือนกัน
แม่เอ๊ย
แต่แรกก็ไม่น่าเข้าร่วมเผ่าอสูรที่ใกล้ล่มสลายเลย!
ส่วนตี้จวิ้นผู้เป็นราชาแห่งเผ่าอสูร
แน่นหน้าอก ลมหายใจลำบาก ความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
แล้วหันไปมองไท่อีที่ทรุดโทรมอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนแอ
ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่าอสูรมากมายในมหาตำหนักหลิงเซียว ต่างก้มหน้าก้มตา ไม่เอ่ยสักคำ
เนิ่นนาน ตี้จวิ้นจึงเอ่ยด้วยความโศกเศร้าและหนาวเหน็บวังเวงที่พกติดตัว ได้เพียงเช่นนั้นประโยคหนึ่งว่า “ไท่อี ระฆังโกลาหลสมบัติล้ำฟ้าคู่กำเนิดของเจ้าเล่า?”