กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 344 มีแค้นก็ล้างแค้น
“ฉันไปเองดีกว่า”
“ตรงนั้นคนเยอะเกินไป ฉันไปเอง”
เฉิงอวิ้นอินคล้องแขนหานชิงฉือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาละ ให้เจิงจื่อไปเถอะ พวกเราชมวิวกัน”
เฉินเจิงยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนหมุนตัวเดินไปทางฝูงชน
ทั้งสามคนที่เหลือจึงเดินช้า ๆ ไปตามแปลงดอกไม้ ระหว่างรอเฉินเจิง
“พี่หาน? พี่หานใช่ไหม?”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากด้านหลังทั้งสามด้วยความไม่แน่ใจ
ทั้งสามหันกลับไปมอง ชายวัยกลางคนอายุราว 40–50 ปี สวมแว่นตาคนหนึ่งกำลังมองหานเหรินอันด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี แต่ก็เจือความรู้สึกซับซ้อน
“เฝิงจี้” หานเหรินอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ