กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 138: ฉันเห็นแก่ตัวแบบนี้ไม่ได้
แต่พอซูเสี่ยวโหรวคิดอีกที จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว จึงก้มหน้าลงอย่างหงอยๆ
“เป็นอะไรไป?” โจวเสี่ยวโจวถามอย่างสงสัย
“โจวโจว ที่ฉันทำแบบนี้มันไม่ค่อยดีใช่ไหม? พวกเธอเองก็ชอบรุ่นพี่เหมือนกัน ถ้าฉันพารุ่นพี่ไปคนเดียว...” ซูเสี่ยวโหรวเงยหน้าขึ้นมองอย่างอ่อนแรง
สีหน้าของซูเสี่ยวโหรว:
พอเห็นสีหน้าแบบนั้นของซูเสี่ยวโหรว หางตาโจวเสี่ยวโจวก็ถึงกับกระตุก เธอยื่นมือไปหยิกแก้มซูเสี่ยวโหรว “โหรวโหรว ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าเธอใจกว้างกับทุกคนขนาดนี้?”
“ใจกว้างกับทุกคน?”
“เอาเถอะ โหรวโหรวคนดีของฉัน เธอต้องเข้าใจนะว่ารุ่นพี่มีแค่คนเดียว ถ้าถูกคนอื่นแย่งไปแล้ว เธอจะไปหาจากที่ไหนอีก?”