กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 123: เสน่ห์ของภาษา
“เรื่องนี้ฉันรู้ดี แต่คนในบ้าน— นายท่านผู้เฒ่า—ต่างก็ยอมรับเรื่องนี้กันหมด”
ฉู่อวี่หางส่ายหน้าอย่างจนใจ “ตอนนี้ฉู่หรานก็เหมือนไข่มุกล้ำค่าของบ้านเรา ทุกคนแทบอยากชดเชยให้เขาทั้งโลก!”
ชดเชยให้เขาทั้งโลก แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ?
หลินอี้แปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ตกใจมากนัก
ถ้าลูกชายของตัวเองหายตัวไป แล้วกว่าจะตามหาจนเจอได้ ก็คงรู้สึกติดค้างเขาแบบนี้เหมือนกัน!
แต่ฉู่หรานไม่ใช่ลูกชายของเขา แถมยังหาเรื่องเขาอีกด้วย
“สหายหลินอย่าเพิ่งรีบร้อน ในเมื่อฉันมาหานาย ฉันก็ต้องมีวิธีรับมือเขาอยู่แล้ว” หลินอี้ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายใจเย็นก่อน
ฉู่อวี่หางเองก็ค่อยๆ สงบลง โดยที่เขาไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ
ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ทุกอย่างระหว่างพวกเขาสองคนก็ถูกหลินอี้ชักนำไปหมด