กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 118 อาอี้ นายเอาฉันเถอะนะ?
บทที่ 117
“ไม่ ไม่กินแล้ว ไม่กินแล้ว…”
“ตอนเช้าฉันกินอาหารเช้ามาแล้ว จริงๆ ก็อิ่มนิดหน่อย…”
หลังจากกินคุกกี้ประหลาดเข้าไปสามสี่ชิ้น หลินอี้ก็ไม่กล้ากินต่ออีกเลย
ต่อให้ทำเพื่อให้เซี่ยเจี้ยนหว่านดีใจ ก็ไม่ควรเอาสุขภาพตัวเองมาเสี่ยงแบบนี้!
ดูเหมือนเซี่ยเจี้ยนหว่านจะพอใจแล้ว เธอยิ้มอย่างพึงพอใจพลางพูดด้วยเสียงหวานใสว่า “โอเค~ ตอนกลางวันอาอี้ก็กินได้นะ~”
เมื่อเริ่มเรียน หลินอี้แทบใช้เวลาตลอดคาบไปกับการบรรเทาพิษประหลาดจากคุกกี้เมื่อครู่นี้…
ส่วนเซี่ยเจี้ยนหว่านก็เรียบร้อยขึ้นมาก ตอนเรียนเธอแทบไม่เข้ามาแนบชิดหลินอี้เลย
เธอยังค่อนข้างชอบเรียนอยู่ เพียงแต่ลายมือที่เขียนนั้น…บรรยายได้ยากจริงๆ