กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 117: คุกกี้นี่กินได้จริงเหรอ?
การเดินเล่นกับผู้หญิงในตอนกลางคืนยังไงก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี
แน่นอนว่าหลินอี้รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยไว้ และเขาก็รู้ดีว่าตัวเองกับเสิ่นชิงเยี่ยนบริสุทธิ์ใจต่อกัน ไม่มีอะไรเกินเลยทั้งนั้น!
สายลมยามค่ำคืนราวกับเด็กซุกซนที่จับจ้องพวกเขาสองคนไว้ คอยพัดใส่ทั้งคู่ไม่หยุด
เสิ่นชิงเยี่ยนสวมเสื้อผ้ามาค่อนข้างบาง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะหดคอลง
“อากาศเย็นขึ้นแล้วนะ ออกมาตอนกลางคืนก็ต้องใส่เสื้อคลุมสิ”
หลินอี้ยิ้ม
เพิ่งพูดจบ เสิ่นชิงเยี่ยนก็หยุดเดินกะทันหัน
หลินอี้หยุดตาม เขาถามอย่างสงสัยว่า “มีอะไรเหรอ?”
เสิ่นชิงเยี่ยนก้มหน้า แม้จะยืนหันหน้าเข้าหาหลินอี้ แต่เธอกลับเอาแต่ก้มหน้า ใบหูแดงก่ำท่ามกลางแสงจันทร์