บทที่ 47: ช่วยนายแล้ว ทีนี้ถึงตาฉันบ้าง

บทที่ 47: ช่วยนายแล้ว ทีนี้ถึงตาฉันบ้าง

“เอ่อ ได้...ได้ ตอนบ่ายฉันน่าจะเลิกเรียนประมาณบ่ายสามโมง”

หลินอี้เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่กล้าคิดต่อ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันก็เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!!

“ถึงแล้ว”

ไม่นาน รถก็มาถึงหน้าอาคารเรียนคณะการเงิน หลินอี้กำลังจะลงจากรถ มือวางอยู่บนมือจับประตูและเปิดออกไปเล็กน้อยแล้ว

เขาเบิกตากว้าง รีบดึงประตูกลับแล้วนั่งตัวตรงทันที

ลี่ชิงชิงมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะหันออกไปมองข้างนอก แล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที

หน้าอาคารเรียน เซี่ยเจี้ยนหว่านยืนอยู่ตรงนั้น อุ้มหนังสือเรียนไว้ในอ้อมแขน ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอสวมชุดลำลองที่ดูสะอาดและคล่องตัว