กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 ช่างไร้ยางอายจริงๆ
เสิ่นโม่กระโดดแผล็วขึ้นมาทันที เขาเดินวนรอบโซฟาเล่นไล่จับกับปิงเสวี่ยเฟย โดยที่ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมให้เธอแตะตัวเด็ดขาด เพราะถ้าโดนจับได้ ความก็แตกน่ะสิ!
ในตัวเขาจะมีพลังของปิงเสวี่ยเฟยเหลืออยู่ที่ไหนอีกล่ะ?
มันถูกเจ้าต้นหญ้านั่นดูดกลืนไปหมดตั้งแต่แรกแล้ว!
ถ้าจะให้คืนเธอตอนนี้ คงเห็นผีแล้วล่ะ!
อีกอย่าง ถ้าขืนปิงเสวี่ยเฟยแตะตัวเขาแล้วส่งพลังเข้ามาอีกรอบ เวรเอ๊ย ถ้าโดนดูดกลืนไปอีกคราวนี้ก็จบเห่กันพอดี!
เสิ่นโม่ยังไม่อยากเปิดเผยตัวตนตอนนี้หรอกนะ!
ที่เขาแสร้งทำเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือแบบนี้มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!
และในจังหวะที่เขาเอ่ยปากขึ้น ปิงเสวี่ยเฟยแทบจะโกรธจนอกแตกตาย