กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 128 ฉันหมายความว่า ฉันไม่ใช่ลู่จือเหยี่ยน
ประโยคนี้ราวกับดาบปลายปืนอันคมกริบ กรีดเปิดบริเวณที่ปิดสนิทมานานในใจของนายหญิงลู่ให้แยกออก
จู่ ๆ เธอก็ตะเบ็งเสียงขึ้น
“เสียใจอะไร? คุณกำลังพูดอะไรอยู่?!”
เสียงของนายหญิงลู่ดังขึ้นหลายส่วน สีหน้าฉายความตื่นตระหนกที่ไม่เคยมีมาก่อน
ลู่จือเหยี่ยนส่ายหน้า ยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย
“ผมเสียใจแล้ว แม่ ในเมื่อตอนเกิดก็ปล่อยให้ผมไปอยู่ที่ชนบททรุดโทรมนั่น ก็ไม่ควรไปรับผมกลับมาเป็นตัวแทนของไอ้คนป่วยตายนั่น”
พูดจบ ห้องผู้ป่วยก็เงียบสนิทราวกับความตาย