กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ยังจำเซวียเฉินได้ไหม
ตอนที่สวี่เหมยเตรียมจะเอื้อมไปจับมือเขา เขากลับปล่อยอ้อมแขนออก
อาจเพราะในอากาศมีบรรยากาศตึงเครียดเจืออยู่บ้าง สวี่เหมยจึงเอ่ยก่อนว่า “ฉันจะอยู่ห้องไหน”
พอเซวียเฉินได้ยิน ดวงตาสีดำลึกก็จ้องมองเธอด้วยความหมายที่บอกไม่ถูก
นิ้วมือของเขางอโค้งเกี่ยวเส้นผมของเธอ ราวกับกำลังดูแลสัตว์เลี้ยงน่ารักตัวหนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนว่า “คุณนายเซวีย คำที่ผมพูดไปลืมเร็วขนาดนี้เลยหรือ”
ดวงตาของสวี่เหมยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลำคอที่ตึงเครียดขยับขึ้นลง เธอนึกถึงคำที่เซวียเฉินพูดขึ้นมาอีกครั้ง
คนที่ผมแต่งงานด้วย คือคนที่จะต้องอยู่กินและนอนกับผม
นั่นหมายความว่าเธอต้องอยู่ห้องนอนใหญ่
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ว่า “รู้แล้ว”