กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 81 เสื้อผ้าที่ผู้ลี้ภัยทำ
ลู่หมิงหลี่หัวเราะพลางกล่าวว่า “ไม่แปลกเลยที่เจ้ารับมือทุกเรื่องได้ไม่เหมือนใคร ทั้งการจัดการเขตโรคระบาด การฟื้นฟูหลังภัยพิบัติ หรือแม้แต่การจัดการผู้พลัดถิ่น”
ฮวาเจวี่ยนโบกมืออย่างถ่อมตัว “ไม่เกี่ยวกับฉันเลยค่ะ เป็นฝีมือของร้านของว่างทั้งนั้น”
ลู่หมิงหลี่เอ่ยถึงแผนของตน “พูดถึงเรื่องกิน ภัตตาคารที่รถม้าเราจอดพักอยู่นั้นมีชื่อเสียงทีเดียว สักครู่ไปชิมกันได้ ไปอีกสองถนนก็ถึงบ้านข้า ไปดูกันก็ได้…”
ฮวาเจวี่ยนเอ่ยถามขึ้นมาทันที “ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ”
“กี่โมง? หมายความว่าอย่างไร”
“ก็ตอนนี้เป็นชั่วยามใดแล้ว นาฬิกาพกของคุณล่ะ”