เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พ่อบ้านเจี่ยงที่กำลังจมดิ่งอยู่กับเรื่องซุบซิบใหม่ตอบออกไปโดยไม่ทันคิดว่า “นี่มิใช่พระประสงค์ของไทเฮา แต่เป็นตระกูลซุนแอบกระทำกันเองขอรับ”
ครั้นพูดจบเขาพลันได้สติ รีบเหลือบมองพานอวิ๋นทันใด เห็นสีหน้านางไม่เปลี่ยนไปเท่าใดนักและมีท่าทีเข้าใจกระจ่างแจ้ง จึงรู้ได้ว่านางคาดเดาเอาไว้แต่แรกแล้ว
เขาจึงไม่ปิดบังอันใดอีก กล่าวตรงๆ ว่า “ทว่าตระกูลซุนเป็นตระกูลเดิมของไทเฮา หากป๋อฮุ่ยชางต้องเกิดเรื่องเพราะเหตุนี้ ไทเฮาทรงเสียพระทัย ในพระทัยของฮ่องเต้ก็คงมิสู้ดีเช่นกันขอรับ”
“นึกไม่ถึงว่าอยู่ห่างไกลพันลี้ ผู้บัญชาการเจี่ยงยังหยั่งรู้ถึงพระราชประสงค์ได้ ช่างเก่งกาจจริงๆ”
พ่อบ้านเจี่ยงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “ย่อมเป็นเช่นนั้นขอรับ นายท่านของพวกเราเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิ”
...
“เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิกับผีน่ะสิ” ลู่หมิงเจ๋อหันหลังสบถออกมาอย่างเสียกิริยาหนึ่งประโยค แล้วเย้ยหยันว่า “ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าเจี่ยงจิ้งซงกับซ่งจางอาศัยเส้นสายของหวังเจิ้นถึงได้ลำพองใจปานนี้ หากไร้หวังเจิ้น ฮ่องเต้จะทรงรู้ว่าเจี่ยงจิ้งซงเป็นตัวอันใดรึ”
พานอวิ๋นกระแอมเบาๆ คำหนึ่งพลางว่า “เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริงๆ เสียด้วยสิ”
ลู่หมิงเจ๋อหันขวับมาถลึงตาใส่นาง
พานอวิ๋นผายมือออกแล้วกล่าว “ข้าไม่รู้จริงๆ วันนี้ถึงได้ก่นด่าหวังเจิ้นต่อหน้าพ่อบ้านเจี่ยงไปประโยคหนึ่ง ทว่ายามที่ข้าสงสัยว่าหวังเจิ้นแอบอ้างพระราชประสงค์ เขาก็มิได้เดือดดาลแทนหวังเจิ้นเลยสักนิดนี่นา ดังนี้แล้ว...”