กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นยังคงมีสีหน้าไม่เชื่อถือ “ไม่มีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอัน ย่อมเป็นพ่อบ้านเจี่ยงอยากจะพูดอย่างไรก็พูดอย่างนั้นแล้ว”
พ่อบ้านเจี่ยงกล่าวอย่างขัดเคืองใจ “นี่เป็นราชโองการลับของฝ่าบาท พระดำรัสด้วยวาจาที่คนในวังนำมาถ่ายทอด บัดนี้พวกพ่อสามียังพักอยู่ในจวน เรื่องใหญ่ปานนี้ ข้าไหนเลยจะกล้าหลอกลวง?”
“เรื่องนี้พูดยาก รู้หน้าไม่รู้ใจ ข้าไม่อาจเชื่อทุกอย่างที่พ่อบ้านเจี่ยงพูดหรอก” พานอวิ๋นหรี่ตาน้อยๆ เริ่มสงสัยขึ้นมา “หรือมิฉะนั้น ท่านกับผู้บัญชาการก็ถูกคนหลอกเข้าแล้ว”
พานอวิ๋นมองเขาด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย “พ่อบ้านเจี่ยง พวกท่านคงมิได้ถูกคนหลอกเข้าจริงๆ หรอกกระมัง?”
“เป็นไปไม่ได้!” พ่อบ้านเจี่ยงกล่าว “นั่นคือคนที่มาจากในวัง!”